Tuesday, 18 November 2014
Sakit Mata Aku.
Waktu tengah makan malam. Tempat ramai orang. Menjadi aku, aku tak selesa tempat ramai orang. Jadi aku pilih tempat yang hujung-hujung. Paihtu lagi baguih tempat yang open air.
Aku order ketam. Aku obses dengan ketam lately. Kemaruk makan ketam, aku nak yang sedap tapi takat la ni aku jumpa kat satu tempat ja yang paling sedap dalam dunia. Tu pun nak kena terbang p sana tiket tak murah sangat la.
Dalam pada dok tunggu ketam tu aku perati la keadaan sekeliling. Sebelah meja aku ada gerai goreng pisang. Tak paham aku malam-malam orang makan goreng pisang. Tapi takpa la biaq aku sorang ja tak paham. Sapa-sapa nak makan goreng pisang malam tu takdak masalah pun hahahahaha. Kat gerai tu ada la sorang dua brader tolong jaga. Sorang lagi buat-buat laki. Tak kisahlah.
Aku pun dok perati la keliling. Aku kan suka perati perangai orang. Brader sorang ni bukan main rancak dok sembang dengan kawan dia. Aku dok tengok tangan dia dok huru hara sana sini dok tunjuk. Dia excited cerita aku rasa. Aku ingat mamak ja jadi lagu tu. Dalam dia dok rancak cerita tu, tangan kanan dia aku tengok dok tunjuk kat papan tanda kedai tu banyak kali. Tiba-tiba ada satu maknya ni (maknya tu merujuk kepada perempuan cina yang dah pertengahan tahun) overtake depan dia. Laju maknya ni jalan. Dah brader ni pun tangan dia laju jugak.
Elok dia overtake, jari brader ni tercucuk mata dia hahahahahaha ok aku tau aku tak patut gelak tapi sampai la ni aku ternampak-nampak macam mana maknya tu nak elak.
Aku rasa macam tengok Jackie Chan dalam filem.
Monday, 17 November 2014
Day 4 of 30-Day Blogging Challenge : Your Dream Job
Assalammualaikum!
Apa macam hari minggu anda? Hari minggu saya pasti penuh dengan kalori dan kolestrol. Aku nak makan ketam, pi cari ketam. Dapat sekoq ketam, buat masak chilli tomato. 600gram. Tak berapa nak rasa. Harga? RM57.00. Tak berbaloi sangat lah. Dok tengok flight ticket pi Sarawak. Ketam kat sana buat aku terigau-igau.
Hari ni cerita takdak kena mengena dengan ketam.
Your Dream Job.
Fasa I kehidupan.
Kecik-kecik dulu. Aku nak jadi pensyarah. Sebab Papito suruh. Dia kata jadi pensyarah tu kita boleh adjust masa sendiri, bila nak buat kelas, kita sendiri boleh plan jadual. Dah lama-lama aku rasa macam tipu ja. Lain la kalau kita jadi pensyarah kat universiti sendiri. Kelas semua matapelajaran kita ajaq memang sukati kita la. Kalau mengajaq kat tempat ada banyak pensyarah, mesti la jadual bukan kita yang buat.
Nasib baik tak jadi pensyarah. Kalau tidak aku pulak kena buat jadual nak makan nasik kandaq.
Fasa II kehidupan.
Aku minat kaji bintang. Nak jadi ahli astronomi. Dulu-dulu aku suka dok ataih buaian (orang Kedah sebut ndoi), amik bantai layan tengok bintang malam-malam. Aku bayang dok tepi laut. Tapi tak lama la pasai nyamuk banyak. Hahahahaha gila. Baru nak syok tengok bintang, masuk dalam rumah muka aku macam bubble wrap.
Jadi masa tu aku akan baca banyak pasai sistem solar. Milky Way la, black hole la. Aku tau planet ada berapa, macam-macam la. (cuba tanya harini, aku mesti confuse.)
Aku ingat ada satu masa tu ada berita pasai komet apa nama taktau. Halley kot. Akan berpotensi untuk melanggaq bumi. Lepaih tu serpihan daripada komet tu yang sebenaqnya ada potensi nak langgaq bumi tu. Bukan komet berkenaan. Kalau komet tu aku rasa dah babai dah. Makanya serpihan komet tu terbahagi kepada 12 bahagian kot. Aku pun gigih buat kajian pasai benda tu. Bayangkan baca dalam sokkabaq ja nak dapat info mana ada reti nak Google ka apa masa tu. Aku amik satu buku, aku lukih batu serpihan tu seketui-seketui dari nombor 1 sampai 12. Hahahahaha. Lepaih tu aku tak buat apa dah. Sebab batu tu pun tak kena bumi (kot). Kalau kena mungkin la ni aku kat NASA, takpun watak minah (aku lupa nama dia) dalam Interstellar tu mesti bukan Anne Hathaway yang bawak. Hahahahaha. Eh tapi cerita tu sedih. Dan memeningkan. Hampa kena tengok.
Lepaih tu masuk sekolah menengah aku join Kelab Astronomi. Jadi setiausaha kot. Tapi aktiviti satu pun tarak. (ka aku yang tak pi?) hahahahaha tak ingat. Tapi mula pada masa tu kecintaan aku terhadap dunia cakerawala dah semakin kurang (aku rasa aku ada sajak jugak buat pasai cakerawala. harap Mamita tak simpan. Masak aku kalau dia jumpa, tujuh keturunan kena kata).
Cuma kegilaan aku kembali bila Sheikh Muszaphar tiba-tiba muncul dan menghiasi kaca televisyen. Jadi angkasawan. Aku yang tarik sawan berbulan-bulan. Segala buku, poster, sokkabaq, majalah semua aku beli. Ada sesuatu pada Dr. SMS ini. Hensem toksah cerita la. Aku tengok dia ja aku kena standby Panadol. Hahahahaha. Gila teruk penyakit aku masa tu. Kena pulak ada sekali tu, aku kat KL, tak pasai-pasai TokBa tepon habaq,
'You know Sheikh Muszaphar? You know him ka?'
Yes. TokBa dia cakap omputih dengan aku selalu. Level dia lain macam.
'Of course I know him. He's my idol.' (Penipu. Padahai dia ni dah masuk kategori crush tahap teruk penyakit tak boleh diubati lagi.)
'I'm going to meet him tonight. He's coming over to *****'s house for kenduri tahlil. What do you want me to tell him?'
MAMAAAA! NAK BALIK SP LA NI JUGAK!!
Aku jadi tak senang duduk macam kucing nak beranak (tipu lagi. Aku mana tau kucing tu tak senang duduk pasai nak beranak ka, sembelit ka, angin ka). Tapi memang aku tak senang duduk lah. Dok kira kalau balik masa tu buleh sampai dak on time. Lepaih tu nak kena mai KL balik pasai isok tu aku ada hal lain. Tak jadi.
Isok tu TokBa hantaq gambaq dia dok sebelah Dr. SMS. Dengan autograph siap kat buku Reaching For The Stars.
Kepala aku kebas.
Lepaih tu dia kawin dengan Dr. Halina.
Lagi aku kebas.
Cari dream job lain.
Fasa III kehidupan.
Fasa realiti. Keja jadi journalist. Paling aku suka sepanjang kehidupan aku.
Fasa IV kehidupan.
Current job. Nak kata tak suka, aku suka. Nak kata suka, ada masa memang aku meluat.
'Pi la cari keja lain.'
Hahahaha tu ayat kenyataan yang sampai harini aku tak rasa nak balaih balik.
Tapi sebenaqnya, aku suka pada kerja yang memudahkan orang. Orang kata aku sesuai duduk kat service field. PR ka. Ntah. Masa aku keja la ni pun aku suka ja solve keserabutan orang (yang sendiri serabut tak reti pulak nak solve hahahahaha). Cuma aku tak suka keja yang bila mana kita boleh guna diplomasi tapi kita tak guna. Kita lebih emosi / keja nak hantuk orang. Orang tak habih cakap lagi dah potong. Orang tak habih explain lagi dah marah. Lepaih tu tak boleh terima pendapat orang. Ekoq lembu yang dah bengkok depan mata pun dia nak suruh p bagi luruih jugak. Orang macam tu patut take over tempat lembu tu masa korban hahahahaha.
Kita mudahkan kerja orang. Orang mudahkan kerja kita. Kita diplomasi dengan orang. Orang takmau diplomasi dengan kita orang punya pasai la. Tapi kita dah buat yang sehabih elok untuk orang tu. Tu ja dream job aku. Kerja yang walaupun kepala nak pecah pikiaq, tapi ada cara dan saluran yang betui, sebab manusia ni bukan dilahirkan bodoh, cuma taktau. Jadi jangan buat macam kita ni keluaq-keluaq tengok dunia sampai ke sudah adalah bodo. Bodo. Hahahahhaha.
Tapi sebenaqnya duduk rumah pastu duit masuk macam gaji CEO la dream job aku. Hahahahaha.
Friday, 14 November 2014
Day 3 of 30-Day Blogging Challenge : Your Favourite Quote.
Aku selalu kagum dengan Gandhi.
Bukan sebab dia dari India. Bukan sebab dia makan vadai lagi banyak dari aku. Tapi sebab dia adalah satu manusia yang sangat banyak pikiaq pasai orang lain lebih dari diri dia sendiri dan sanggup buat apa saja untuk keamanan.
First, they ignore you.
Then they laugh at you.
Then they fight you.
Then you win.
It's as simple as do not give up. Buat pi la apa pun. Selagi manusia itu hidup berpegang pada prinsip, selagi tu dia tau arah tuju dia. (aku kadang-kadang lalang. Tapi walaupun Manchester United dah macam hapa ja la ni, aku tetap sokong depa).
Ibarat hampa bukan sapa-sapa. Duduk diam-diam buat hal sendiri. Tiba-tiba orang mai dok tak puaih hati. Benang baju terkeluaq kat pinggang pun depa nampak. Sampai macam tu punya nak cari. Lepaih tu kata kita tak reti jaga kekemasan. Depa gelak kat kita. Lepaih tu depa mula merawit pemilihan warna baju, fabrik, rekaan dan segala bala. Tapi bila satu hari kita pakai chiffon beaded beli kat Gulati's (harga asai RM599 semeter- bongkaknya.....) lawa bukan main, depa tanya. Kita habaq kain murah ja beli yang dah siap potong sebab dah nak clearance (ini untung dan penjimatan berganda).
Minggu depan depa pakai benda yang sama.
Win.
Day 2 of 30-Day Blogging Challenge : 20 Facts About You.
Payah. Hat ni payah. Aku ada banyak fakta pasai diri aku hahahahaha (dasar self-centered).
1. Aku mamak. Muka macam Siam/Jepun/Korea/Cina. Tinggi lima kaki tujuh inci.
2. Aku tulih pakai tangan kiri.
3. Aku suka makan. Hari ni ja aku makan nasik dua kali, tak kira hat malam satgi dok nampak dah nasik goreng kampung. Aku suka cari makanan. Aku suka cuba makanan. Part sakit perut tu tak payah masuk la sini. Berat aku 49-50 kilo. Berat lori.
4. Aku ada trypophobia. Jangan pi Google!
5. Aku ada kecintaan terhadap Negara India. Gandhi. Vadai. Saree.
6. Aku suka dengaq lagu Indonesia. Paling suka. Aku suka band Ungu. Tapi ada banyak lagi. Yang tu paling suka la. Aku dengaq post-rock (Hammock, Mogwai, The Caspian, Coheed And Cambria etc.), neo-classical (Olafur Arnalds), alternative rock (LimpBizkit, Korn, Slipknot Linkinpark etc.), jazz eh macam-macam la. Lagu klasik pun aku dengaq. Ada sekali Papito bawak keta ada lagu pasai kucing. Bila ada ruang ja mesti buleh dengaq 'miau! miau!, lalalalalala (lagu dia) tapi background miau! miau!'. Klasik Nasional.
7. Aku suka tengok benda-benda cantik. Benda ka orang ka apa ka. Tak kisah lah asai dia cantik. Eh sapa suka tengok tapai basi?
8. Aku tak suka matematik. Tapi aku black-belt champion Sudoku.
9. Aku tak suka sangat coklat.
10. Masa sekolah orang selalu kutuk aku sebab suara aku besaq. Aku rasa takda la besaq. Suara aku deep. Macam Scha Al Yahya. Hahahahahaha tapi bonus ah lepaih tu aku dok jadi emcee. Kutuk la aku lagi.
11. Aku suka laut. Aku suka pandangan luas. Laut tu tenang. Tapi ada masa dia tsunami. Hahahahaha sebab tu aku suka.
12. Bagi aku pilihan flat/apartment/condo/teres/semi-D/banglo/villa/mansion. Aku pilih condo. Tiga ke lima bilik (senang mak bapak adik beradik nak mai). Tapi aku tak suka rumah besaq. Sebab nanti lama-lama rumah besaq akan kosong. Tinggai habuk. Lepaih tu aku nanti terlentang sorang-sorang nak sapu sampah. Ha condo kalu yang tinggi. Lebih tingkat 20. Hahahahah tamak macam tu. Takot? Memang takot, tapi luas pemandangan. Duduk bawah pun tanah boleh mendap.
13. Aku suka masak. Aku suka baking. Aku uli capati. Aku tomeh gulai. Aku bakaq kek. Aku bakaq macarons. Aku buat pavlova. Aku suka masaklah.
14. Bahan bacaan aku berbentuk biography dengan yang kena mengena dengan politik/konspirasi.
15. Bahan tontonan aku tolak cerita hantu ja. Lain semua aku bedai tengok.
16. Aku ada sorang ja adik lelaki. Takdak kakak. Takdak abang.
17. Makin lama aku makin susah nak pikiaq apa fakta pasai aku hahahaha. Aku tak suka barang kemas yang berwarna emas. Sebab aku susah nak match. 'Ei bodo'. Eh sukati la bukan aku suruh hampa p beli emas 12 gram kat aku. Untung dak sapa kenai aku? hahahahaha.
18. Aku paranoid.
19. Aku suka jadi PA. Aku suka nak mudahkan keja orang dengan pikiaq complicated pakai otak aku asaikan orang tu senang. Aku suka tengok orang buat benda teratoq.
20. Aku suka tidoq.
Hahahahahahahahahah.
Thursday, 13 November 2014
30-Day Blogging Challenge.
Kita anggap bermulanya cabaran pada hari ini (Day 1). Seterusnya mungkin akan ada selang seli dengan entry lain-lain yang mungkin relevan pada masa itu.
Your Blog's Name
Nama blog ni :
Mamak Celup Tepung - I Eat More Vadai Than You
Sejarah? Ya la takkan nak jawap soalan ja pastu post. Hahahaha
Aku dah lama berkecimpung dengan penulisan. Sejak aku pandai pegang pensel hahahahahaha. Dari dulu aku suka menulis. Aku ingat ada satu sajak aku buat. (Ikut perangai Mamita, dia suka tulis sajak, sayu syahdu sorang-sorang tapi dia punya sajak tahap A.Samad Said). Sajak tu tajuk dia 'Bohsia.' Sebab masa tu hebat sangat dentum-dentam orang cerita pasai bohsia. Lepaih tu aku tak ingat buku tu tang mana. Rupanya Mamita jumpa buku tu, dia koyak part sajak tu simpan. -___- elok umoq aku mencecah dua puluh-an, dia selit kat dressing table aku. Rasa nak bunuh diri baca balik sajak tu.
'Kini, istilah wujud yang lebih tidak aku sangka. Bohtua.'
Tu penutup sajak aku. Sampai harini aku tak tulih sajak dah.
Ha mai balik kat cerita pasai nak bukak blog ni. Lepaih aku kenai pasti minat dalam menulis, aku pun cuba la tulis kat blog lama. (dah tutup pasai situ banyak nukilan emosi budak baru nak up). Semua pun rasa isi hati yang sering dilanda kecewa, broken-hearted pieces of me dan sampah sarap yang lain. Lama blog tu bersawang. Biarkan.
Aku rasa aku perlu satu medium untuk komunikasi. A healthy medium of communication to cure my sick mind. Hahahahaha sebab aku ni, selain daripada bangsa mamak, aku bangsa overthink. Kepala ghoplah. Suka pikiaq banyak tapi taktau nak buat macam mana. Bercakap sorang-sorang tak jalan sebab lepaih tu aku tidoq. Hahahahahaha. Takdak guna punya worang.
Tapi nak pikiaq kepada tajuk blog adalah satu lagi cabaran. Semenjak dulu aku kata aku mamak. Pasai TokBa aku memang mamak. Dia buleh cakap Tamil (tapi dia tak banyak ajaq aku). Lepaih tu aku rasa mamak ni best. Kalau hampa Jawa mesti hampa kata Jawa best. Sama la macam Minang ka Bugis ka apa ka. Ikut sukati hampa la. Aku takdak bantahan. Tapi disebabkan faktor dan struktur bentuk muka aku tak macam mamak (aku ikut belah Papito. Dia darah Raja Siam banyak). Kulit dia cerah, idong takdak la kembang macam semperit, tapi tak la mancong. Tapi kalau kena gaya, amik gambaq ikut angle betui, kadang-kadang nampak jugak mancong tu. Tapi aku suka makan kat mamak. Hampa bagi la aku kat mana pun. Aku buleh bau gulai tu aku dah bahagia. Kena pulak macha hat amik order tu muka macam hero Hindustan (aku tau ada sorang. Aku selalu main mata dengan dia hahahahahaha). Hensem woi. Aku dah rasa macam aku kat India. Cerita Hindustan toksah cerita laa. Kalau weekend aku dah tau cerita apa nak mai dari pukui 6 pagi (ok tipu. 6 pagi ada slot tazkirah depa dengan semayang) sampai ke tengah malam. Macam tu punya kronik.
Jadi disebabkan itu, depa panggey aku macam-macam. Mamak Celup, Mamak Albino, Chapati, Vadai, Papadom. Vadai tu mai pasai antara banyak-banyak, aku memang suka vadai. Menjadi aku, I choose spicy food over sweet stuff. Sebab aku dah sweet dah (nah sua muka mintak penampaq sekali lagi hahahahaha). Kalau aku balik kampung, TokBa nanti usaha pi cari vadai paling sedap dalam dunia yang ada kat situ nak bagi cucu dia makan. Dia tak pernah gagal. Nora bagi lima bintang!!
Sekali TokBa beli vadai, dia akan beli dalam 10 ke 12 ketui. Banyak. Baca macam banyak. Tapi ketahuilah Tuan-tuan dan Puan-Puan sekalian. 8 ketui ja dah buleh kat aku. Untuk waktu pagi. Hahahahaha lagi 2 ke 4 ketui tu aku bawak ke makan tengahari. Sebab tu aku kata, walaupun muka aku, rupa aku, features aku tarak seketui pun yang membawa kepada kemamakan, jiwa aku mamak teruk punya. Hahahahaha tu la dia cerita sejarah pembentukan blog ni.
Kemarin aku pi mamak kat port biasa. Dia dah ada juai vadai. Yes!
Wednesday, 12 November 2014
Sahabat Selamanya
Setahun di tempat baru. Setahun takda kawan macam kat tempat
lama. Kemarin, dalam group WhatsApp, dok cerita pasai lapaq.
“Jom lunch sekali
harini.”
“Jom.”
Ajaib. Semua sekali ada. Perkara ajaib ke-8 dalam dunia.
Sebab semua sibuk kalah Menteri. Tambah-tambah yang dua orang keja satu tempat
lain department tu. Masuk dengan
keluaq ofis tak pernah nampak matahari. Ok tipu. Pi ofis tu nampak matahari
sebab selalu terbabas. Flexi hours
please. Tak relevan dan keja 8-5 ni.
Berbalik kepada cerita lunch. Maka SS pun (dalam keadaan tengah
pregnant 7 bulan) dan NS datang la
kaut yang lagi dua orang ni. Masuk kereta masya Allah suara macam guruh kilat.
Biasa. Selalu bila semua lima orang ada, takdak sapa tau sapa cakap sapa
dengaq.
Lepaih tu kami pun p Secret Recipe. Pakat-pakat order. Tapi
makanan aku dgn HMH sampai dulu. Beef
Lasagne with Mushroom Soup and Bun. Aku takdak la lapaq sangat tapi semenjak
makan VitC tu aku rasa selera aku macam lembu la ni. Satu hari tiga kali makan
nasik. Apa nak jadi?
Aku pelawa la depa sebab makanan
aku sampai dulu. SS memang dia nak makan apa dia nak makan. Takpa, kita paham.
HMH pun dok pulun suruh orang rasa. WM konon nak makan fries ja (amik sekali mai fish and chips besaq lori). Hahahahaha. Yang
NS dok depan aku. Aku dok pelawa lagi. Menjadi seorang mamak, adalah normal
bila kita pushy (sebenaqnya niat nak
buat/bagi jugak-jugak, nak suruh orang rasa, sebab kita suka benda tu. Ataupun being curteous). Dia takmau. Takpa.
Aku dok pekena sup tu pelan-pelan.
Tapi ekoq mata aku nampak dan naluri aku tau, NS ni dia kalau lapaq memang
macam kena Parkinson. Tapi dia dok
hingaq sembang so aku biaq. Aku kalau makan memang pelan. Sikit-sikit. Lepaih tu
aku tak ingat depa masuk topik apa taktau, aku pun sama naik syeikh la sembang.
Makanan tu aku dok cuit sikit-sikit sambil dok pelawa dia lagi. Macam mana gaya
taktau, aku ada kata apa ka kat NS. Dia nak hangin kat aku. Tapi dia cakap
macam ni:
“Eh ko ni, aku CUBIT ROTI KO
KARANG!”
Hat tadi aku dok pelawa macam nak
rak takmau.
Tuesday, 11 November 2014
Sakit Kepala.
Kemarin (Orang Kolumpo kata semalam). Dok buat keja kat ofis
rasa kepala ada sikit migraine. Biasa la keja aku buat kira-kira. Dak aku bukan
akauntan. Aku budak kewartawanan yang
terjebak masuk buat policy (paling aku suka sebab aku boleh korek sejarah, aku
boleh buat kronologi, aku boleh analyze,
aku belajaq banyak menda), dan lepaih tu sekang ni aku terpaksa buat kira-kira.
Bukan aku tak suka. Aku suka. Dulu aku ada berkodi buku sudoku sebab pada hemat
aku, melibatkan diri dengan banyak-banyak nombor ni aku akan jadi pandai. Otak
lebih cerdas dan sel lebih cepat bertindak. Tapi aku taktau pasaipa aku tak
suka keja berbentuk rutin. Hahahaha mungkin menjadi wartawan dulu hidup aku
penuh warna. Walaupun story tak
keluaq paper tapi pengalaman tengok
dunia tu ajaq aku banyak benda. Hari ni? Hari ni dunia aku kiri kanan depan
belakang dinding hahahahaha best. Aku boleh ada banyak masa untuk
memvisualisasi (tolong DBP, aku semak dengan penterjemahan terus dari Bahasa
Inggeris bila mana kita ada Bahasa Melayu untuk perkataan itu – lain topik
nanti).
Tang mana tadi?
Migraine. Sebelum migraine melanda dengan teruk, aku buat
keputusan untuk jalan-jalan window
shopping kat shopping mall dekat
dengan ofis (abes laaaa lepas ni dah ada mall
baru bukak, abes laaaa). Sebenaqnya jalan-jalan melihat benda yang kita
suka adalah berbentuk sejenis terapi. Ia akan mengalih pemikiran atau pandangan
kita daripada sesuatu yang menyerabutkan kepada sesuatu yang menarik, walaupun
untuk seketika.
Aku buat keputusan nak cuci rambut. Minggu lepas dah gunting
pendek. Terima kasih senior stylist. Harga
paling berbaloi. Servis paling tiptop. Ambience
Nora bagi lima bintang! Pendek kata aku puji la. Sebab kali terakhir aku
gunting pendek, aku nak ada kepuk-kepuk macam heroin Korea. Tukang gunting
potong macam penyapu.
Aku pi salon tu. Depan ada tiga orang. Sorang pompuan. Dua lagi
buat-buat pompuan. Takdak orang lain selain aku. Tercangok lagi. Takdak sapa
tanya apa. Ada tiga orang bujang lapok lalu depan salon. Yang buat-buat pompuan
ni jadi lagi macam pompuan. Masa tu dia tengah pegang penyapu (bukan rambut
aku) dok sapu rambut-rambut dalam salon. Geli pulak aku type sapu rambut.
Lima minit. Senyum pun tak. Takpa. Aku harap bukan dia yang
cuci rambut aku satgi. Dapat slot in. Kakak comey pakai spek mai. Aku lega. Dia
pun start letak syampu.
‘Bismillah..’
Wah. Lega dua kali. Siap urut ala Indonesian style. Hebat kakak ni. Dalam hati aku ‘tolongla
urut sampai hilang migraine.’ Aku rasa dia boleh baca hati orang jugak. Ok takot.
Belakang ada satu brader. Rambut tak berapa nak ada. Tapi dia
nak cuci. Takpa biaq dia la mungkin dia migraine jugak. Yang buat-buat pompuan
dengan senyum manis siap tepuk-tepuk belakang. Untung.
Dekat nak siap. Kakak comey nak blow dry rambut aku. Ada dua orang awek masuk. Nak gunting rambut
barangkali (tanggapan pertama). Betui. Awek 1 pun habaq nak gunting macam mana.
Masa tu dia nampak kakak comey dok gulung rambut aku baik punya. Aku rasa dia
habaq kat yang buat-buat pompuan tu nak gunting macam rambut aku.
‘Gunting macam tu, rambut
you kena halus. Nipis.’
‘Lepas tu kalau dah pakai tudung, nanti dah jadi
serabut-serabut.’
Sambil cakap sambil jeling. Eh. Dah dari awai senyum pun
takdak. Jeling lagi kot ataih. Taktau la kot mata dia memang sifat macam tu.
Lepaih tu. Aku tengok dia start gunting rambut kakak tu. Bahagi
tiga, ikat satu-satu bahagian dengan getah bulu kecik kaler hijau sebelah, biru
sebelah. Gunting macam gunting pokok teh dengan pemotong pokok tu.
Aku harap kakak tu tak kuaq salon rupa macam ni.
Subscribe to:
Posts (Atom)
